فال حافظ غزل ۳۴۰: من که از آتش دل چون خم می در جوشم

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از درونی جوشان می‌گوید؛ چون خم می از آتش دل در جوش است اما مهر بر لب زده و خاموش خون دل می‌خورد. شاید تو نیز این روزها احساسی بزرگ را در دل نگه داشته‌ای و با کسی در میان نمی‌گذاری. شاعر با فروتنی می‌گوید به طاعت خود معتقد نیست و خرقه‌پوشی‌اش از سر دین‌داری نیست، بلکه پرده‌ای است بر صد عیب پنهان. این صداقت با خود، آغاز هر اصلاحی است. بیت شاهد فال تو امیدی بزرگ دارد: امید دارم که به رغم دشمن، در روز جزا فیض عفو او بار گناه بر دوشم ننهد. فال تو می‌گوید درِ بخشش بسته نیست؛ هیچ لغزشی چنان سنگین نیست که بازگشت را ناممکن کند. حافظ با طنزی ژرف می‌گوید پدرم آدم روضه رضوان را به دو گندم فروخت، من چرا ملک جهان را به جوی نفروشم؟ یعنی دلبستگی به دنیا را سبک بگیر. او در پایان به سخن پیر مغان گوش می‌سپارد؛ تو نیز پند دانایان را بشنو.