فال حافظ غزل ۳۷۹: سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم

ای صاحب فال، حافظ در این غزل سرخوش و بی‌پروا با بانگ بلند می‌گوید که نسیم زندگی را از پیاله می‌جوید و با زهد عبوس و ترش‌رو میانه‌ای ندارد. او خود را مانند گویی می‌بیند که ابروی دوست در خم چوگان خویش کشیده و سرگشته‌اش کرده است. در بیتی زیبا می‌گوید مرا به خودرویی سرزنش مکنید، من همان‌گونه می‌رویم که پرورشم می‌دهند. و مهم‌تر از همه: خانقاه و خرابات را جدا مبین، که خدا گواه است هر جا که هست با اویم. بیت شاهد این فال، گرد راه طلب را کیمیای خوشبختی می‌داند. یعنی رنج و غباری که در مسیر خواسته‌ات بر تو می‌نشیند، بیهوده نیست و مس وجودت را زر می‌کند. این فال از تو می‌خواهد ظاهرسازی را کنار بگذاری، به راه خود اعتماد کنی و از سختی‌های مسیر نهراسی. پایان غزل نوید شست‌وشوی دل است؛ غبار ریا با صفا و صداقت از جانت زدوده می‌شود.