فال حافظ غزل ۳۹۷: ز در در آ و شبستان ما منور کن

ای صاحب فال، این غزل دعوتی گرم و روشن است. حافظ از یار می‌خواهد از در درآید و شبستان تاریک را روشن کند و هوای مجلس روحانیان را خوشبو سازد. او می‌گوید ستاره در شب هجران نوری نمی‌افشاند؛ بر بام قصر بیا و چراغ ماه را برافروز. این تصویر زیبا یعنی در تاریکی‌های زندگی، گاهی حضور یک نفر یا یک امید کافی است تا همه‌جا روشن شود. شاعر از خرقه و ظاهرسازی دلتنگ است و از یار می‌خواهد با یک کرشمه او را از صوفی‌نمایی به آزادگی قلندرانه برساند. بیت دیگری نیز پندی ظریف دارد: نفس فضول حکایت بسیار می‌گوید، اما تو کار خود را از دست مده. یعنی میان وسوسه‌ها و حرف‌های بیهوده، به آنچه درست است بپرداز. این فال نوید می‌دهد که روشنایی در راه است؛ مهمانی خوش‌قدم، خبری دلگرم‌کننده یا گشایشی که شب‌های دراز انتظار را به پایان می‌برد. دلت را آماده پذیرایی کن، که شبستانت به‌زودی روشن می‌شود.