فال حافظ غزل ۴۲۰: ناگهان پرده برانداخته‌ای یعنی چه؟

ای صاحب فال، این غزل سراسر پرسش «یعنی چه؟» است؛ گلایه‌ای شیرین و گاه تلخ از رفتار یاری که ناگهان پرده برانداخته و مست از خانه بیرون تاخته است. زلفش در دست صباست و گوشش به فرمان رقیب، و با همه کنار آمده جز عاشق. حافظ می‌پرسد: تو که خود سر زلف را به دستم دادی، چرا دوباره از پایم انداختی؟ شاید تو نیز از رفتار ناهمخوان کسی سردرگم شده‌ای و نمی‌دانی موضع واقعی‌اش چیست. این پرسش‌ها نشان می‌دهد که وقت روشن شدن حساب‌هاست. اما ظریف‌ترین نکته در بیت پایانی است که حافظ پرسش را به سوی خودش برمی‌گرداند: وقتی یار در دل تنگت فرود آمد، چرا خانه را از غیر خالی نکردی؟ یعنی شاید بخشی از گره در دل خود ما باشد؛ در دلبستگی‌های پراکنده و تردیدهایی که جای مهر را تنگ کرده‌اند. فال تو می‌گوید پیش از داوری درباره دیگری، خانه دلت را بپیرای و آنگاه بی‌پرده بپرس.