فال حافظ غزل ۴۵۷: هزار جهد بکردم که یار من باشی

ای صاحب فال، این غزل سراسر آرزوست و هر بیتش با «باشی» پایان می‌گیرد، چنان‌که گویی شاعر همه وجودش را در همین یک خواهش خلاصه کرده است. حافظ می‌گوید هزار تلاش کردم که یار من باشی و مرادبخش دل بی‌قرارم. بیت شاهد فال تو همین است و از دلی سخن می‌گوید که برای پیوندی صادقانه بسیار کوشیده است. او آرزو دارد یار چراغ دیده شب‌زنده‌دار و همدم خاطر امیدوارش باشد، و هر جا گله‌ای کرد، غمخوارش شود. تصویر دلنشین کلبه احزان، یادآور یعقوب و انتظار طولانی‌اش است؛ حافظ آرزو می‌کند یار شبی به این کلبه بیاید و دمی همدم دل سوگوارش شود. و در پایان، با فروتنی می‌گوید که اگر چه حافظ شهرم، به جویی نمی‌ارزم، مگر آنکه تو از کرم خود یارم باشی. این فال نشان می‌دهد که آرزوی تو آرزویی پاک و صادق است. اما رسیدن به آن، بیش از کوشش، به لطف و آزادی انتخاب طرف مقابل وابسته است. با فروتنی و مهر، در را گشوده نگه دار.