فال حافظ غزل ۴۷۴: هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی

ای صاحب فال، حافظ این غزل را با اطمینانی عاشقانه آغاز می‌کند: هواخواه توام و می‌دانم که می‌دانی؛ تو نادیده را می‌بینی و ننوشته را می‌خوانی. یعنی آنچه در دل داری از نگاه آن که باید بداند پنهان نیست، هرچند به زبان نیاورده باشی. او ملامت‌گران را چشم نابینایی می‌داند که از راز میان عاشق و معشوق خبر ندارند؛ پس به حرف کسانی که از درونت بی‌خبرند دل‌آزرده مشو. حافظ گشایش کار مشتاقان را در آن ابروی دلبند می‌بیند و از یار می‌خواهد یک نفس بنشیند و گره از پیشانی بگشاید. اما دو بیت کلیدی فال تو را می‌سازند: ندانی قدر وقت ای دل، مگر وقتی که درمانی؛ و بیت شاهد که می‌گوید ملول شدن از همراهان نشانه کاردانی نیست، دشواری منزل را به یاد روزهای آسان تحمل کن. در روزهای آینده، قدر لحظه‌ها و همراهانت را بدان و سختی کنونی را با یاد خوشی‌های گذشته و آینده تاب بیاور.