فال حافظ غزل ۶: به ملازمان سلطان که رساند این دعا را؟

ای صاحب فال، حافظ در این غزل چون گدایی بر درگاه سلطان ایستاده و می‌پرسد چه کسی دعای او را به ملازمان پادشاه می‌رساند. او از رقیب دیوسیرت به خدا پناه می‌برد و امید دارد شهاب ثاقبی از آسمان به یاری‌اش بیاید. بیت شاهد فال تو این است که همه‌شب در این امید است که نسیم صبحگاهی پیامی از آشنایان بیاورد و دل آشنا را بنوازد. این تصویر نشان می‌دهد که خبری که چشم‌انتظارش هستی دور نیست و از راهی آرام و بی‌هیاهو، چون نسیم سحر، خواهد رسید. حافظ به معشوق هشدار می‌دهد که از فریب مژه سیاه بپرهیزد و با دل‌ها مدارا کند؛ تو نیز در این روزها از کسانی که با زبان نرم دل می‌برند اما نیت پاک ندارند دوری کن. پایان غزل کلید کار است: دعای سحرخیز اثر دارد. پس اگر با دلی صاف و امیدی پیوسته بخواهی، گوشه چشمی از بخت به سویت خواهد گشت و آنچه را می‌خواهی، اندک‌اندک به دست خواهی آورد.