فال حافظ غزل ۷: صوفی بیا که آینه صافی‌ست جام را

ای صاحب فال، این غزل با دعوت صوفی به نگریستن در آینه صاف جام آغاز می‌شود؛ یعنی حقیقت را باید در صفای دل دید، نه در ظاهر عبادت. حافظ می‌گوید راز درون پرده را از رندان بپرس، زیرا زاهد خودبین از آن بی‌خبر است. سپس تصویری درخشان می‌آورد: عنقا شکار کسی نمی‌شود، دامت را جمع کن. یعنی برای چیزی که دست‌نیافتنی است عمر را تلف نکن. بیت شاهد فال تو این است که در عیش نقد بکوش، چنان‌که آدم وقتی بهره‌اش تمام شد بهشت را هم رها کرد. پیام روشن است: فرصت‌های امروز را دریاب و آنچه در دسترس توست قدر بدان. حافظ یادآوری می‌کند که جوانی گذشت و گلی از شادی چیده نشد؛ اکنون وقت آن نیست که در بند نام و ننگ بمانی. تو را به این دعوت می‌کند که از آرزوهای دور و خیال‌های بی‌پایان به سوی کارهای ممکن و نزدیک برگردی و از همین لحظه، با یکی‌دو قدح شادی، زندگی را زیباتر کنی.