فال حافظ غزل ۸: ساقیا برخیز و درده جام را

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از ساقی می‌خواهد برخیزد و جام دهد تا غم روزگار را خاک بر سر کند. او از دلق کبود ریا و از باد غرور خسته است و می‌خواهد نفس سرکش را رام کند. در میانه غزل از تنهایی‌ای می‌گوید که هیچ محرم رازی از خاص و عام برایش نمانده است؛ شاید تو نیز این روزها احساس کنی کسی حال دلت را نمی‌فهمد. با این همه، دل او با دلارامی خوش است که آرامش را از دلش ربوده، و هر که آن سرو سیم‌اندام را ببیند دیگر به سرو چمن نمی‌نگرد. بیت شاهد فال تو بیت پایانی است: ای حافظ، در سختی روز و شب صبر کن که سرانجام روزی به کام خواهی رسید. این فال وعده گشایش می‌دهد، اما گشایشی که بر شکیبایی بنا شده است. آنچه می‌خواهی در راه است، به شرط آنکه در این فاصله نه خودت را ببازی و نه به بی‌حوصلگی تن دهی.