فال حافظ غزل ۷۸: دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت

ای صاحب فال، حافظ در این غزل از یاری گله می‌کند که عهد شکست و از غم عاشق غمی به دل راه نداد. دل حافظ را به کبوتری مانند می‌کند که یار آن را افکند و کشت و حرمت صید حرم را نگه نداشت. با این همه، او نفرین نمی‌کند و می‌گوید «یا رب مگیرش». شاید تو نیز از کسی رنجیده‌ای که انتظار وفا از او داشتی. بیت شاهد نگاهی تازه پیش رویت می‌گذارد: حافظ می‌گوید این جفا از بخت من بود، وگرنه یار هرگز از رسم لطف و کرم بی‌بهره نبود. یعنی همه گناه را به گردن دیگری نینداز؛ گاهی شرایط و زمانه است که کار را دشوار کرده. غزل همچنین یادآوری می‌کند که هر کس در راه عشق سختی نکشد، به حرمت نمی‌رسد و رهروی که به حریم دوست راه نیابد، فقط بیابان پیموده است. در پایان، حافظ گوی فصاحت را می‌برد و مدعیان بی‌هنر را پشت سر می‌گذارد. رنجت پایان می‌یابد و بزرگ‌منشی‌ات تو را سربلند می‌کند.