تعبیر خواب عزا

ابن سیرین می‌گوید عزاداری در خواب اگر بی‌شیون و بی‌فریاد باشد، نشانه‌ی شادی و فرج است و هرچه گریه آرام‌تر باشد، گشایش نزدیک‌تر خواهد بود. اما اگر کسی ببیند با فریاد و جامه دریدن عزا گرفته، اندوهی بر او وارد می‌شود که باید با صبر از آن گذشت. به گفته‌ی او عزا گرفتن برای کسی که زنده است، به طولانی شدن عمر او و رهایی‌اش از بیماری تعبیر می‌شود. او پوشیدن جامه‌ی سیاه عزا را نیز گاه به بزرگی و منزلت تعبیر کرده است.

امام صادق (ع) فرموده‌اند دیدن عزا در خواب بر چند وجه است: شادی، رهایی از غم، توبه، پایان یک کار و خبر از دور. اگر کسی ببیند در مجلس عزا آرام گریسته، دلش از اندوه پاک می‌شود و کارش گشوده می‌گردد. در این روایت آمده است که شرکت در عزاداری امام حسین (ع) در خواب نشانه‌ی خیر، آمرزش و قرب معنوی است. همچنین گفته شده اگر کسی ببیند مردم برای او عزا گرفته‌اند، دینش استوار می‌شود و از گرفتاری می‌رهد.

در تعبیرنامه‌ی منسوب به دانیال نبی آمده است که دیدن مجلس عزا دلیل بر پایان غمی کهنه است و هر که ببیند در عزای کسی نشسته، از سوی خویشان خبری می‌رسد. اگر ببینی مردم شهر عزادار شده‌اند، برای آن دیار دگرگونی‌ای پیش می‌آید که باید با صبر و همدلی پشت سر گذاشته شود. دانیال گریستن آرام در عزا را به رهایی از اندوه و شیون بلند را به گرفتاری‌ای گذرا تعبیر کرده است.

ابراهیم کرمانی می‌گوید عزا در خواب بیشتر به ضد خود تعبیر می‌شود و غم خواب، شادی بیداری است. اگر خواب‌بیننده ببیند در خانه‌اش مجلس ختم برپاست و مردم آرام نشسته‌اند، در آن خانه شادی و جمع شدنی نیکو رخ می‌دهد. به باور او پوشیدن لباس سیاه عزا برای کسی که اهل منصب است، نشانه‌ی جاه و احترام است. کرمانی پذیرایی کردن در مجلس عزا را نیز به نیکی و خیری تعبیر کرده که از دست خواب‌بیننده به دیگران می‌رسد.

منوچهر مطیعی تهرانی با مهربانی یادآوری می‌کند که از خواب عزا نباید ترسید. او می‌گوید بیشتر وقت‌ها این خواب نشان می‌دهد غمی در دل دارید که هنوز فرصت گفتنش را نیافته‌اید و ذهنتان آن را در قالب عزا بیرون می‌ریزد. به نظر مطیعی اگر در خواب آرام گریستید، بعد از آن سبک‌تر می‌شوید و گرهی باز می‌شود. اگر برای عزیزی زنده عزا گرفتید، نگران نباشید؛ این خواب بیشتر از دلبستگی و نگرانی شما برای او خبر می‌دهد.

از دید یونگ، عزا در خواب بیانی از سوگ روانی است؛ سوگ برای بخشی از زندگی یا شخصیت که به پایان رسیده و باید رها شود تا جا برای چیزی تازه باز شود. در فرایند فردیت، هر گذار مهمی با نوعی مرگ نمادین و سوگواری همراه است. اگر برای کسی که زنده است عزا گرفتید، شاید رابطه یا تصوری که از او داشتید در حال دگرگونی است. یونگ پذیرفتن این سوگ را راهی برای رسیدن به یکپارچگی و آرامش درونی می‌دانست.

فروید درباره‌ی سوگ و اندوه بسیار نوشته است و عزا در خواب را فرصتی برای پردازش احساس‌های حل‌نشده می‌دانست. به باور او ذهن خفته گاهی غمی را که در بیداری سرکوب کرده‌ایم، در قالب مراسم عزا آشکار می‌کند تا بار آن سبک‌تر شود. عزا گرفتن برای عزیزی زنده ممکن است بازتاب ترس از دست دادن او یا احساس‌های دوگانه‌ای باشد که نسبت به او داریم. فروید این خواب‌ها را بخشی طبیعی از کار روان می‌دانست.

لوک اویتنهاو برای خواب سوگواری معناهای کوتاهی آورده است: شرکت در مراسم عزا برخلاف ظاهرش نشانه‌ی خبری خوش و پایان نگرانی است؛ پوشیدن لباس سیاه یعنی تغییری مهم در زندگی در راه است؛ گریستن آرام نشانه‌ی آرامشی است که پس از سختی می‌رسد؛ و دیدن عزای غریبه‌ها هشداری است که در کارهای خود دقت بیشتری کنید. به گفته‌ی او این خواب را نباید به فال بد گرفت.