تعبیر خواب گریه

ابن سیرین می‌گوید گریستن در خواب دلیل شادی و فرح است، به شرط آنکه گریه بی‌بانگ و فریاد باشد. اگر کسی ببیند اشک از چشمش روان است و صدایی برنمی‌آورد، غم از دلش برداشته می‌شود و کارش گشایش می‌یابد. اما اگر گریه با زاری، فریاد و جامه دریدن همراه باشد، نشانه‌ی اندوه و مصیبت است. به گفته‌ی او اگر اشک سرد باشد شادی است و اگر گرم باشد اندوه؛ و گریستن هنگام خواندن قرآن یا از بیم گناه، به توبه‌ای پذیرفته و آسودگی خاطر تعبیر می‌شود.

امام صادق (ع) فرموده‌اند دیدن گریه در خواب بر سه وجه است: شادی، رهایی از غم و درازی عمر. اگر کسی در خواب بی‌آنکه بانگی برآورد بگرید، از اندوهی که دارد رها می‌شود و کارش به سامان می‌رسد. در این روایت آمده است که گریستن بر مرده‌ای بی‌شیون، نشانه‌ی خیری است که به بازماندگان او می‌رسد، اما زاری و ناله با صدای بلند بر مرده، به سختی و گرفتاری تعبیر می‌شود. گریه از خوف خدا نیز بشارت آرامش و برآورده شدن حاجت است.

در تعبیرنامه‌ی منسوب به دانیال نبی آمده است که گریستن در خواب، اگر با آرامی و بی‌فریاد باشد، دلیل بر شادی و ایمنی از ترس است. اگر ببینی بسیار گریستی و اشک فراوان ریختی، غمی که در دل داری زایل می‌شود و روزی‌ات فراخ می‌گردد. دانیال گریستن با بانگ و نوحه را به مصیبت یا اندوهی تعبیر کرده که از جانب خویشان می‌رسد و گفته است اگر کسی در خواب ببیند دیگران بر او می‌گریند، آوازه‌اش نیک می‌شود و مردم قدرش را می‌دانند.

ابراهیم کرمانی می‌گوید اگر کسی در خواب ببیند می‌گرید و آب از چشمش روان است اما فریادی ندارد، از غم و اندوه فرج می‌یابد و شادمان می‌شود. اگر ببیند با ناله و زاری می‌گرید، دلیل غم و مصیبت است. به باور او گریستن بر کسی که زنده است، نشانه‌ی دلبستگی و نگرانی برای اوست و غالباً خبری خوش درباره‌ی همان شخص در پی دارد. کرمانی اشک خونین را نیز به پشیمانی از کاری گذشته و بازگشت به راه درست تعبیر کرده است.

منوچهر مطیعی تهرانی با زبانی ساده می‌گوید گریه در خواب، به‌خصوص اگر از ته دل و بی‌سروصدا باشد، خبر از سبک شدن دل و پایان دلتنگی می‌دهد. او یادآوری می‌کند که بسیاری از ما در بیداری بغض خود را فرو می‌خوریم و خواب جایی است که این بار سنگین زمین گذاشته می‌شود. به نظر مطیعی اگر در خواب گریه کردید و پس از آن احساس سبکی داشتید، به‌زودی گرهی از کارتان باز می‌شود؛ اما شیون و ضجه را باید هشداری برای مراقبت بیشتر از خود و عزیزان دانست.

از دید کارل گوستاو یونگ، گریه در خواب نشانه‌ی آن است که روان در حال رها کردن باری عاطفی است که مدت‌ها نادیده مانده است. اشک در این نگاه نمادی از آب و پاک‌شدگی است؛ همان چیزی که در اسطوره‌ها با تولدی دوباره پیوند دارد. یونگ چنین خوابی را گاه نشانه‌ی تماس با آنیما یا آنیموس می‌دانست؛ یعنی بخش حساس و احساسی روان که در زندگی روزمره کم‌تر مجال بروز پیدا می‌کند. گریه‌ی خواب در مسیر فردیت، گامی برای پذیرفتن آسیب‌پذیری خویشتن است.

زیگموند فروید گریه در خواب را بیانی از احساس‌هایی می‌دانست که در بیداری سرکوب شده‌اند. به باور او ذهن خفته غم، دلتنگی یا احساس گناهی را که پشت لبخندهای روزانه پنهان کرده‌ایم، به صورت اشک بیرون می‌ریزد تا فشار درونی کاهش یابد. گاهی نیز گریه در خواب بیانگر آرزویی برآورده‌نشده است؛ مثلاً اشتیاق برای دیدن کسی که از دست رفته یا دور شده است. فروید پیشنهاد می‌کرد به جای نگرانی، پرسیده شود این اشک برای چه کسی یا چه چیزی ریخته شده است.

لوک اویتنهاو در فرهنگ خواب خود معناهای کوتاهی برای گریه آورده است: گریستن در خواب خبر از شادی و دیدارهای خوش در آینده‌ی نزدیک می‌دهد؛ دیدن گریه‌ی دیگران نشانه‌ی خبری است که به آرامش خانواده می‌انجامد؛ و اگر جوانی در خواب گریه کند، کدورتی میان او و عزیزش رخ می‌دهد که به‌زودی با آشتی پایان می‌یابد. او گریه‌ی کودک را نیز نشانه‌ی نگرانی‌های کوچک و گذرا می‌داند که با کمی صبر رفع می‌شوند.